Deze oude eilander legende is geschreven in de oude eilander taal, helaas maar door weinig mensen meer gesproken op het eiland, maar in (woorden)boeken mooi beschreven. Onze Eilander ober Jelle vertelt er (als hij tijd heeft) graag over.

Sò wiene se yn ’n noodaistelik orkaan benoden ús eilaun ferdwiille.
It rúer kúe gin stjúer en gin útkomst mair jaan, en de seilen dà wiène ferspiile.
Troch seegong en starm nooi de banken tò sat ….
De bryskjende brauning reeuwnom…..

Hò kúe it nach eeuwrs yn dit needweer dat de kof mooi har minsken kom om.
Toch schripten der fjeeuwr oon de deud nach feurút, dà hewwe de watterlyn feeuwn!
In keuperen tjattel út de kajút wie nach yn ’t besit fan har bleeuwn.
It ienege wat er tò redden nach wie, wat súe eeuwrs in tjattel betjotte?
Feural as de deud feur de eigen har stie, ja, in minsk feur har livven mot wrotte!
Der stúegen se dan yn de gieuwlende wiin, en de sniejacht dy gysele ieuwr it straun.
Benoom har it sicht as in iizich gerdyn, op de scheiding fan watter en laun.
Sò tôge se dan by de watterskaunt troch, ferlangjend nooi wairmte en gerak.
Maar jò sieten wal fier om de aistoon dà, sjoch….
Ja, fier fan it minske gemak.

Dan sei d’er iene; Wat sille we dwaan, my tinkt, twa oon twa dat gie batter.
It sil ús mair kauns op behaudenis jaan, want it wet aik hò langer hò latter.
En sò is it gebôrs…en twa feeuwnen it út, ja heersden fermeud en ferklúme….
De klank fan de tjarkklok, dat yle gelút in de starm, dat it hets sò ferrúme.
Troch it folk fan it darp binn ‘se ynhôle sjoch en elk hat de stompers wat jeeuwn.
En it sikjen nooi de eeuwren ging dagen nach troch,
maar minsken nach tjattel binn‘ feeuwn.