De vertaling van de legende

Door Dennis du Saar vrij vertaald in het Nederlands
Waar het strand zo breed en vlak is, dat de duinen niet meer te zien zijn, liepen op een winterdag in een ijzige noordooster storm vier mannen.
Het was de bemanning van een klein schip, die op de gronden voor het eiland gestrand was.
Uit de klauwen van de dood in het water gered, strompelen ze in hun doorweekte kleren, tot op het hart verkleumt, het strand af: al hun leiden en angst ten spijt, proberen ze de moed er in te houden.

Het enige wat ze meegenomen hadden, was een grote koperen ketel, die ze om beurten als hoosvat hadden gebruikt.
Waarom ze die ketel hadden meegenomen wisten ze zelf niet: ze waren helemaal verbijsterd geweest.
Het was morgen, maar het bleef donker. De lucht werd pikzwart een het begon te sneeuwen.
Voor hen niets dan een oneindige zandvlakte. Dichter en dichter werd de sneeuwval. Ze wisten niet waar het allemaal zo gauw vandaan kwam.
De wind werd al harder en harder, ze hadden het gevoel dat ze rondom in het water stonden, zó hoorden ze de zee aan alle kanten tekeer gaan.
Ze werden er stil van en bleven maar dicht bij elkaar.
Nog altijd liepen ze langs de waterkant, en als ze wat bruikbaars vonden, kaarsvet en ander spul, staken ze het in de zak.
Nu ze hoger op het strand kwamen voelden ze het fijne duinzand door de sneeuw in hun gezicht snijden, wat zeer pijnlijk is in hun door zeewater uitgebeten huid. Maar dachten ze, dat zand is het beste bewijs, dat ze dichter bij de duinkant komen.
Maar moeilijker als het natte zand is het lopen in het mulle duinzand met  hun grote laarzen aan, die zwaar van het water zijn.

“We moesten maar twee aan twee gaan”, zei de ene, “dan hebben we meer kans om mensen te vinden”. Zwijgend knikten de anderen.
Zo stonden ze nog even met zijn vieren bij elkaar en ze verdeelden de stukken kaarsvet.
Vermoeid keken ze elkaar nog eens aan en zeiden, “vooruit dan maar”. Twee gingen rechts en twee linksaf.   Na een paar stappen konden ze de beide, die de ketel hadden meegenomen, niet meer zien. De andere twee gingen nu ook maar verder. Onheilspellend gijselde de sneeuwstorm het duinzand, dat nog niet door helmbeplanting
werd vastgehouden.
Het stoof en verwaaide en vormde hier en daar duinen en sneeuwbulten om een stuk strandhout of turfmand heen.

De mannen hadden maar een gedachte, we moeten in beweging blijven: als we gaan rusten, vallen we in slaap en verstijven we van koude en worden we onder het aanstuivende duinzand bedolven. Het lopen viel hen hoe langer hoe zwaarder.
Ze hielden elkaar bij de armen beet en strompelden over het strand. Sneeuw en zand gierden om hun heen.
Langzaam schuifelden ze vooruit, duin op, duin af. Toch is een een ding wat ze moed geeft, ze horen de zee hoe langer hoe verder weg.
“Sta eens stil”, zei de oudste, “ik geloof dat ik wat hoor!”. “Ja luister”.
De sneeuw plakte op hun rug en het zand suist om hun voeten.
Ze hoorden het water, dat uit hun broek en jassen in de laarzen klotste.  Ze zagen de sneeuw als poeder verstuiven en hoorden de stormwind om de duintoppen suizen. <br>
Daar, boven de wind uit, de verwaaide klanken van een klok die slaat. Ze grepen elkaar en stamelden: “God zij dank”. En zwaaiden weer.
Vanuit de grauwe oneindigheid om hun heen zegen ze de omtrek van het dorp opkomen, waar ze even later half bevroren en doodop aankomen.
In een ogenblik weet iedereen, dat er twee schipbreukelingen zijn aangekomen.
In de herberg vertellen ze hun eenvoudige verhaal aan de eilanders, die tot hun schrik te weten komen dat ze met hun vieren waren.
Vele mannen uit het dorp gingen de volgende morgen met lampen en een misthoorn er op uit, maar het gaf allemaal niks meer.
Wel vonden ze later de koperen ketel, die ze bij zich hadden gehad.

Als de wind door de helmen suist en het al donker wordt, maken de spelende kinderen dat ze gauw thuiskomen.

Want de grote mensen vertelden, dat de ketelmannen, die nooit gevonden werden, nog altijd ronddwalen………………….!